بعضی حرف های آخر سالی...

(1) من جمع های دوستانۀ زیادی داشتم که دیگر ندارمشان. خب تقصیر هیچکس نبوده؛ روزگار جدایمان کرده. اما ماجرا این است که جمع هایی که خوب بودند و حالا دیگر- به جبر زمانه- جمع نیستند، آدم هایی داشتند که کماکان برایم زنده هستند. بالا و پایین های زندگی نمی گذارد همیشه حالشان را بپرسم و از جزئیاتشان باخبر شوم، ولی اصرار دارم که گهگاهی پی شان را بگیرم و البته همیشه- بیشتر اوقات- در دلم زنده هستند.

(2) دیگر مصرم به این سادگی بر تعداد دوستانم اضافه نکنم، چرا که توان پی جویی حال همه این دوستی ها را ندارم. معتقدم لااقل بخشی از شروع دوستی دست خود آدم است اما رفاقت پایان ندارد؛ حتی اگر ارتباطات قطع شود...

(3) فکر میکنم در این دنیا هیچ چیز مهم تر از ارتباطات انسانی نیست...

(4) چیزهای دیگری هم لابد هست که خواب امانم نمیدهد...

+ قبل از پایان سال به اینها زنگ بزن و آنها را هم پیام بده.

++ پارسال همین موقع ها بهتان گفتم که امسال فقط "تبریک بک" دارم. امسال کشتیبان را سیاستی دگر است...

+++ این وبلاگ دومین عیدش را پشت سر می گذارد و من در 17 ماه گذشته در اینجا فعال بودم. قصد دارم این روند را ادامه بدهم.